Wat is de zin van Kerst in deze tijd?
Is het waar dat wij zó veel zijn veranderd als mensheid? Leven wij in een wereld waar kinderen cadeaus niet meer hopen, maar verwachten? Waar verlanglijstjes bestaan uit pixels en processors? Waar de buitenwereld moet concurreren met een virtuele? Als dat waar is, waar gaan wij in deze tijd dan precies naartoe?
We zijn als samenleving enorm gegroeid: van eenvoudige middelen naar complexe systemen en van lokale ambachten naar wereldwijde netwerken. Van het goed kennen van je buren naar het dagelijks kijken naar het wereldwijde nieuws. Het is wellicht niet vreemd dat wij van elkaar ‘vervreemd’ zijn geraakt.
Nu de tijden van Kerst weer zijn aangebroken ontstaat er een gedeeld verlangen naar iets dat niet meetbaar is: warmte, oprechtheid en menselijkheid. Juist nu, beginnen onze harten weer nostalgisch te gloeien. Onze zielen poëtisch te bloeien. Onze drang naar verbondenheid weer te vloeien.
Misschien zit hierin de zin van Kerst. Niet in de ontkenning over hoe de wereld verandert, maar dat wij altijd weer terugkomen naar een staat van inzicht. Niet blind in de schaduw, maar dat wij elkaar altijd weer zullen herinneren aan het licht.
We zijn als mensheid zo ver gekomen: van hamer en beitel, paard en wagen, kaarsen en bijgeloof naar chirurgische precisie, auto’s sneller dan de wind en technologie draagbaar in elke broekzak. Het is ons niet aan te rekenen dat wij hierdoor stiekem ook ernaar hunkeren onszelf even te verliezen in deze technologie. Wie zegt dat wij hier niet van mogen genieten? Hoe prachtig is het, dat het leven is zoals het nu is?
In deze bijzondere dertiende maand. Aan het sluitstuk van de immer herhalende zonnecyclus. Onder diezelfde sterren die eeuwenlang boven ons staan. Sterren die geen tijden kennen, geen algoritmes, geen agenda’s. Alleen aanwezigheid. Mensen kijken elkaar net iets langer aan. Iets in ons wordt stiller… en warmer.
Kerst herinnert ons eraan dat magie geen illusie is, maar een keuze. Dat liefde geen sentiment is, maar een handeling. Dat romantiek niet oud is, maar moedig. En dat hoop niet naïef is, maar noodzakelijk.
Misschien is dát de zin van Kerst in deze tijd:
Niet minder technologie — maar meer menselijkheid.
Geen angst — maar verwondering.
Niet alles weten — maar blijven geloven.
En heel even… weer samen buiten kijken naar de lichtjes van de nacht.
De zin van Kerst zit misschien niet in grootsheid, maar in herkenning. In even stilstaan bij wat ertoe doet. Bij verbinding, aandacht en vertrouwen — waarden die nooit uit de tijd raken, maar wel onderhoud vragen.
Dat is geen terugkeer naar het verleden, maar een correctie voor de toekomst. Vooruitgang krijgt pas betekenis wanneer ze samengaat met reflectie. Groei wordt duurzaam wanneer ze gedragen wordt door mensen die zich gezien voelen.
Kerst herinnert ons eraan dat echte innovatie niet alleen in technologie zit, maar ook in hoe we met elkaar omgaan. Dat hoop niet naïef is, maar noodzakelijk. En dat zelfs in een rationele wereld er ruimte mag blijven voor verwondering. Vernieuwing komt vaak voort uit verwondering, denk aan Tesla.
Wij geloven dat juist daar kansen liggen — voor mensen én organisaties.
